Marnie Krom

IRRITATIE ALS GROEIMOMENT

Irritatie voert al een tijdje de boventoon bij haar. Het houdt haar bezig.

Irritatie is misschien geen eitje, maar wel een groeimoment als je er voor open staat. 

Irritatie is een verschijnsel die we allemaal kennen. We weten hoe het voelt en we weten vooral ook hoe irritant iets of iemand kan zijn. 
Onze hele vibe en energie kan er door worden vergiftigd. 

Irritatie oftewel een ergernis, is een onprettig gevoel dat veroorzaakt kan worden door mensen, dieren, ziekte, een mislukking, een verwachting of een teleurstelling. 

En misschien wel het meest irritante is, dat de irritatie bij ons zelf ligt. 
Al weten de meeste mensen dit niet. 

De kern van de irritatie ligt altijd bij degene die de irritatie voelt. 

Dat is balen hé. 😏

Want als iemand strontvervelend met z’n pen op de tafel zit te tikken dan is het toch zijn probleem?
Nee, het is jouw irritatie, dus jouw probleem. Jij irriteert je er toch aan?

En waarom irriteert jou dat? Vraag je dat eens af. 

Kan je je niet goed concentreren op je werk? Vind je het belachelijk dat diegene geen rekening houdt met anderen? Doet degene het expres om jou te sarren?

Inmiddels speelt die rotpen ( ssstt, het is en blijft gewoon een pen )bij jou een grote hoofdrol spelen. 

En degene met de pen zit waarschijnlijk nietsvermoedend met de pen te tikken. Terwijl jij inmiddels in je hoofd hem of haar allang de oorlog hebt verklaard.

Je kan je dus laten opfokken door een pen, een irritante collega, een partner die je leeg trekt, of een drammend kind. 
Waarom is dat dan?

Nou is de pen maar een klein voorbeeld, maar we kennen vast de irritatie die het op kan roepen. 

Irriteer jij je regelmatig aan iemand, dan liggen er wat vraagstukken te wachten, die je wellicht voor je uit schuift. 

Kom erachter wat je bij jezelf nog moeilijk kunt accepteren. 

Hier ligt namelijk je uitdaging. 

Raak je geëmotioneerd of geïrriteerd, laat deze emotie dan toe. 

Hiermee creëer je openingen voor een aspect van jezelf waarbij het belangrijk is dat je deze nog verder integreert.

Is het dat we iets aandacht geven en opblazen omdat er iets anders is wat we willen doen, maar nog niet durven?

De irritatie is eigenlijk de afleider. Je wilt zelf wellicht een stap maken en dat kan spannend voelen. 

Dat maakt dat het soms makkelijker is om het bij anderen neer te leggen. We leggen de focus op hem of haar, terwijl het juist vraagt om naar ons zelf te kijken. 

Door irritaties de overhand te laten nemen, blijven we hangen in boosheid of onmacht. 

Wat zegt de irritatie waar je nu in vertoeft over jou? Vraag het je zelf eens af. 
Het antwoord ligt wellicht verscholen achter je irritatie, maar eerlijkheidshalve weet je dat het van je vraagt er een licht op te schijnen. 

Hoe groter je irritatie, hoe mooier je les en hoe interessanter je groei. 

Je irritatie laat zien wat je zelf misschien teveel of te weinig doet, voor jou. 
Luister je wel naar jouw innerlijke stem die jou iets wil vertellen, maar je deze steeds zelf de kop in drukt?

Irriteer je je aan een ander omdat je van alles van diegene verwacht, maar zelf niet eerlijk naar je eigen verlangens in deze luistert?

Jij bepaalt of een irritatie een vervelende hobbel blijft wat we niet willen verhelderen, of we laten het een groei moment zijn, en de irritatie zal zich als vanzelf oplossen. 

Als je geïrriteerd bent bij elke wrijving. 
Hoe zal je dan ooit gaan glimmen. – Rumi

– DENK JE MOOI –

Marnie

ALLES WAT JE BENT, SCHRIJFT, ZEGT OF DOET VERTEGENWOORDIGT JOU

Zojuist las ik een leuke post van Simone Levie die aangaf dat we meer ons zelf kunnen zijn op LinkedIn.

En we kleuren inderdaad vaak binnen de veilige lijntjes.
Maar die veiligheid brengt geen opschudding. Geen herkenningspunten of inspiratie.En dus geen groei in ons netwerk. #business
We kunnen meer laten zien, dan de geijkte quotes en de bekende reclames.
En daar is ook waar de knoop zit naar mijn idee.

Lastig voor velen om out of the box te denken. En je hoeft niet letterlijk met je billen bloot. Alhoewel, dat geeft vast wél opschudding.😉

Maar een quote van een goeroe die al tientallen jaren dood is, kennen we inmiddels wel.

Kom met je eigen statement, inspiratie of zienswijze. Durf.
Want hoe jij je presenteert, geeft een bepaald zicht ook op hoe jij over zaken denkt, hoe je te werk gaat, en wat jouw expertise is.
Regelmatig probeer ik elementen vanuit mijn business, ervaringen uit mijn dagelijkse werk, mijn gedachten, en ook mijn visie op privézaken te delen.
Dit raakt mensen.

De Minddrops die ik schrijf worden gulzig gelezen. Het doet stof opwaaien, vooral in het denk – en gevoels-leven van de mens.
Maar het is voor velen die op LinkedIn vertoeven, schijnbaar ook lastig om er in alle openheid op te reageren?
Dus dan kan ik wel open minded zijn en mij kwetsbaar opstellen.
Een ander vind het toch veelal lastig om te reageren vanuit zijn of haar eigen persoonlijke ervaring.

Wat is dat dan?

Verlegenheid? Bang veroordeelt te worden door andere mee-lezers en lurkers? Niet je authenticiteit durven tonen naar je netwerk, klanten etc?
Is het de angst om verkeerde reacties te posten? Er bestaat trouwens geen verkeerde reactie, naar mijn idee.

Regelmatig krijg ik te horen dat mensen het een eyeopener vinden wat ik zoal schrijf. Dat ze er iets aan hebben en het implementeren in hun eigen leven. Dus het haakt wel aan.

Wanneer we de overtuiging hebben dat we het lastig, moeilijk of eng vinden ons zelf te zijn op Linkedin. En we zouden het stiekem wel anders willen.
Ga dan juist aan de slag met die overtuiging die je angstvallig vast blijft houden.

Die kunnen we een halt toe roepen. Door ons te verdiepen in de waarom.
Want juist zitten we te wachten op echte verhalen, we willen jouw kippenvel moment ook voelen. We willen jouw enthousiasme ook ruiken.

We willen geïnspireerd raken door het feit dat je op bek bent gegaan. We willen de huppels, maar misschien nog wel meer de tranen. Want de halleluja’s gloria zijn fantastisch, maar vanuit de stront weer opklimmen vangt bewondering. Dat vangt respect en herkenbaarheid. En dat hongert naar nieuwsgierigheid.

We willen van elkaar weten hoe we dat dan hebben verandert, omgezet of misschien wel de nek om hebben gedraaid.

Dus voel jij enigszins een rem om niet jezelf te kunnen zijn op LinkedIn? En heel stiekem wil je je ook laten zien. Want ook jij hebt vanuit jouw visie en branche zoveel te delen.
Peuter dan eens bij jezelf los waarom je jouw belemmerende overtuiging, – dat ze niet op jou zitten te wachten -, blijft voeden?

– DENK JE MOOI –

Marnie

IK BEN AL JAREN ZEKER VAN MIJN ZAAK. EN JIJ?

Met alle eerlijkheid kan ik zeggen dat ik over het algemeen heel erg zelfverzekerd ben. 
Maar dat is niet altijd zo geweest. Als ik terug kijk naar mijn jeugd, is er een periode geweest dat ik ben gepest.

Ik werd van de fiets geschopt omdat ik het toe liet wellicht. Ik werd overmand en straalde onzekerheid uit. Ze kregen de kans. En ik kon niet tegen drie of vier jongens op. Er zijn weleens jongens geweest die mijn fiets in een uitkijktoren in een park naar boven hebben getild. 

Als jong en onschuldig meisje voelde ik mij alleen.

En wat was ik bang. Bang dat ze toch nog op de hoek mij op stonden te wachten. 

En het was vast stoerdoenerij en hun eigen onzekerheid, die hun parten speelde, maar zover in mijn persoonlijke ontwikkeling was ik toen nog niet.

Ik was twaalf/dertien jaar.

En ik begreep niet waarom ik gepest werd. Ik deed niemand kwaad. 

Maar ik was wel een stadskind die in een dorp kwam wonen. Ik had bekijks. Ik droeg andere kleding als de andere kinderen misschien. Mijn moeder had toen al een cabriolet. Mijn ouders waren en zijn nog steeds mooie mensen. Ze vielen wellicht op. Ze hadden een bedrijf die floreerde. 

Hoe het ook zij, mijn jeugd heeft ook mij gevormd.

En er is een moment in mijn leven gekomen dat ik boeken ging lezen over hoe ik niet meer zo onzeker hoefde te zijn. En waarom ik eigenlijk zo onzeker geworden was. 

Het interessant leesmateriaal stond toen al bij mijn ouders in de boekenkast. Tony Robbins, Wayne Dyer, Louise Hay, Deepak Chopra. Dit was toen allemaal al voorradig voor mij. Ik kwam mij zelf ook tegen in deze boeken. Ze schreven over mij.

Deze boeken hebben ook in wezen mijn toekomst bepaald. Ik zag dat je groei kon ontwikkelen vanuit de mind.

Dit heeft voor mij in die zin deuren geopend die mij steeds verder brachten in het willen werken als coach. Mensen te laten inzien dat we veel beter zijn, als dat we denken. 
Dat we er mogen zijn. 
Dat we vaak veel slechter denken, dan de werkelijkheid is.
En dat we alles kunnen en willen zijn, waar onze wensen liggen.
Want wij bepalen.

BEN JIJ ONZEKER?

Dan heb je hier waarschijnlijk wel wat problemen door ondervonden in je leven. 

Nu hoor ik vrij regelmatig mensen zeggen dat ze nou eenmaal zo zijn. En ik kan je vertellen, dat is een absolute misvatting. Want zo’n uitspraak geeft eigelijk aan, dat ze daar niets aan kunnen veranderen. 

En dat is vooral een belemmerende overtuiging die we ons zelf blijven toe-eigenen. En waarom we dit doen, weten we niet eens want dat gebeurt geheel onbewust. 

Wanneer we kijken wat onze overtuigingen en patronen ons vertellen, zien we hier vaak ruis. En die ruis implementeren we weer in ons dagelijks gedrag, leven, werk, vriendschap, relatie etc. 

Door de ruis te ontleden, uit te wikkelen en te ontvouwen gaan we zien en begrijpen wat dit een invloed heeft/had op ons gedrag. 

Het is voor mij altijd fantastisch om te ervaren, dat mensen echt voelen dat er lampjes gaan branden. Dat ze zich zo enorm verbazen dat ze altijd zo’n denkgedrag hadden, en dat het dus ook heel anders ingezet kan worden. Waardoor er weer andere deuren geopend worden betreffende zich veel zelfverzekerder voelen.

Makkelijker contacten leggen, met minder stress een zakelijk gesprek voeren, zonder onrust naar een sollicitatie afspraak gaan. Maar ook een andere drive ervaren in business te voeren, lekkerder in hun vel zitten en vooral ook accepteren, dat fouten en falen ook aspecten zijn van het leven.

Want we denken wel wat af met z’n allen. 
Maar het is vaak niet zo heel erg gezond en opbeurend wat we ons zelf allemaal toe spreken. 

Denk daar maar eens over na.

– DENK JE MOOI –

Marnie

#onzeker #onzekerheid #minddrops

VRAAGTEKENS HUNKEREN NAAR INTUÏTIE

Wat doen die vraagtekens allemaal met je?
 Stoeiende vraagtekens die als dolle stiertjes door je koppie razen.
 
Deze grote en kleine vraagtekens zijn op zoek naar punten, oftewel besluitvorming.
Ze draaien rondjes om hun eigen staarten, maken salto’s, springen plonsjes, en durven de grote duik niet te maken.
 
Vooral spelletjes als tikkertje en verstoppertje zijn ze formidabel in.
 
Die vraagtekens zijn in een mistige omgeving met een zaklamp op zoek naar helderheid en duidelijkheid.
Door alle onrust en onzekerheid in die wazige wereld daar boven in je koppie, wordt er gevochten om antwoorden.
Ieder vraagteken leidt zijn eigen leven.
Er zijn meerdere vraagtekens bezig het van elkaar te winnen.
 
Het ene vraagteken geeft het andere vraagteken een onnoemelijke opdoffer.
Over en weer ontstaan er bloedneuzen en beurse plekken.
Dat hebben we er blijkbaar voor over, om te willen vechten voor het beste antwoord.
 
Weet je dat die vraagtekens die er rond dollen, in actie komen omdat jij dat in gang zet?
 
Niemand anders toch?
Jij zit in die roeiboot en schept al die vraagtekens je bootje in.
 
Maar je kent toch ook wel dat stemmetje, dat stemmetje waar je wel eens iets over hoort of leest.
Waarom schenk je daar geen aandacht aan?
 
De een noemt het z’n hart, de ander noemt het zijn intuïtie of het onderbewustzijn.
Prachtige woorden, maar nog mooier is het, om het met je mee te nemen in de besluitvorming die op je weg komt.
 
We fietsen vaak met een grote boog om onze intuïtie heen.
Met vooral ogen en oren gesloten om maar niet dat stoplicht te hoeven zien dat intuïtie heet.
Het ligt daar voor je neus, maak er gebruik van.
 
Maar er is nog een adertje.
 
Als we wel open staan om te luisteren naar onze intuïtie, hebben we vaak weer niet het vertrouwen, want het ego ligt lekker dwars.
En wat doen we dan, we breien er dan zelf een vraagteken aan.
Kan je wel vertrouwen op het antwoord dat in je huist?
En zo houden we onszelf lekker bezig.
 
Luisteren we dan wel goed naar onze intuïtie?
 
Ik heb het idee dat het niet zo is.
Het antwoord over bepaalde besluiten is al lang in ons opgesloten, maar wij zijn er vooral kampioen in, om er van weg te lopen.
Hoe vaak hoor je mensen niet zeggen.
 
Ah ja, ik wist het eigenlijk wel maar . . .
 
Je kent zelf ook vast wel dat gevoel.
 
En dan neem je het jezelf ook nog kwalijk, want je had anders moeten besluiten.
 
Deep down weet je vaak al wat je moet doen, maar het vertrouwen ontbreekt.
 
En je ego laat je lekker worstelen.
 
Zoek dus niet steeds naar de punten die de vraagtekens één maken.
Maar luister naar je hart, daar waar je intuïtie en antwoorden samenkomen.
 
©Marnie Krom

Je mag mijn artikelen in zijn geheel elders publiceren met vermelding van het copyright en een verwijzing naar: ©Marnie Krom – www.minddrops.nl
Graag ontvang ik hier bericht over.

 

DE CORPORATE BUSINESS TROK HEM LEEG

Ongeveer twee maanden geleden had ik een intakegesprek met een enorme zakelijkheid. 
Deze meneer straalde big business uit. 

Mooie wielen zoals ze hier zeggen, geen haar verkeerd en een air van hier tot Tokio. 

Hij deed het goed in de corporate business, vertelde hij. 

Een robot was mijn eerste gevoel, de mens was er wel, maar die zag ik in de eerste plaats niet. 

Ik schatte hem zo eind veertig en hij bleek zich een slag in de rondte te werken.

Het eerste kwartier zag ik werkelijkwaar geen mens in dat prachtige design kostuum met z’n charmante stropdas.

Dominant legde hij mij uit wat mijn taken waren. 
Hoe snel dit ingezet moest worden. En dat hij niet veel tijd had. 
Hij wilde het iig snel fiksen. 

Mijns inziens, hij wilde graag de controle hebben en houden. 😏

Ik keek naar een knappe intelligente man met reebruine ogen, en zag dat onder zijn harde persoonlijkheid iets zachts verschool. 
Hij had zichzelf vooral verhard. 

De mensen die bij mij komen, weten dat ik ook soms heel direct kan zijn. 
Niet onaardig, maar wel straight en eerlijk. To the point. 

Niet om te oordelen, maar om iets los te wrikken of te tornen. 

Dat wil ik bloot leggen. 

Want daar kunnen we een begin maken om een verandering te realiseren. 

Toen ik zei, dat ik verbaasd was dat hij zo hard overkwam en dat dit niet matchte met zijn warme ogen. 

“Kan je mij nu vertellen wie je werkelijk bent”, zei ik. “Je hoeft je niet meer te verstoppen. Hier mag je gewoon je leuke zelf zijn.”

Het werd stil. Doodstil.

Zijn ogen vulde zich en er ontstonden poeltjes traanvocht in zijn ogen.

Hij wilde mij niet aankijken. 

Op zijn kwetsbaarst bij een dame zitten, die hij net 15 min kende. 
Dat is niet fijn om te ervaren natuurlijk. Dat willen we niet. 

Zeker niet als we altijd ons zelf zo in het gareel houden. 

Ik schonk hem een glas water in. 

En toen zei hij,” u bent de eerste die mij door heeft. 
En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet fijn. 

Maar . . . ik wist niet dat ik dit ooit zou zeggen tegen iemand, dit heb ik wel nodig.

Ik ben niet meer mijzelf. Ik ben gehard door mijn communitie, gehard door mijn concullegae op de Zuidas. 

Omdat ik steeds maar stappen voor moet blijven op mijn concurrentie, ben ik doodop. 
Ik kan niet meer. Ik hou dit niet vol.”

Inmiddels is hij wat inzichten verder en is veel beter gaan begrijpen dat hij niet wordt opgejaagd door zijn omgeving. 

Hij joeg zichzelf vooral op. Vooral door de aannames, overtuigingen en patronen die hij bij zich droeg. 

En was inmiddels een harnas gaan dragen en met sabels gaan zwaaien om iedereen die dichtbij kwam van zich af te slaan. 

Weet je dat dit ons overlevingsmechanisme is? 

We laten vooral heel veel kracht aan de buitenkant zien. 
Terwijl we ons juist heel breekbaar voelen.

We kunnen hiervoor moed gaan ontwikkelen. Door te onderzoeken waarom we altijd vinden stoer en hard te moeten zijn.

Er is een waarom. 
Dat zit in ons opgesloten. 

Ook achter die mooie wielen en die snelle stropdas 

– DENK JE MOOI –

Marnie Krom

NEGATIEF HOEFT HET NIET TE BLIJVEN.

“Heb jij nooit negativiteit, vervelende zaken of verdriet in je leven Marnie?
Je bent altijd zo opgewekt, enthousiast en energiek.”

Wat dacht je?

Ik ben echt geen uitzondering op jullie allen.
Ook niet omdat ik werkzaam ben als mindcoach.
Ik krijg ook mijn donkere wolken, mijn verlies en mijn teleurstellingen. 
Ook mijn gedoe-dag, mijn irritatie of mijn onzekerheid.

Enig verschil is wellicht, dat ik inmiddels door de jaren heen handvatten heb vergaard. Handvatten die mij grip geven.
En dat klinkt hemels en makkelijk, maar ook dat is iedere keer weer een uitdaging.

Het vraagt ook net zo goed van mij dat ik hier bewust aandacht aan geef.
Want heus, het gaat allemaal niet vanzelf.

Wat mij helpt en voor mij werkt is datgene toe te passen wat ik in de loop der jaren heb geleerd.
Verschillende technieken die inmiddels mijn cliënten, maar ook mijn leven hebben verrijkt.

Door het leven te blijven accepteren zoals het komt, en nog belangrijker het aan te gaan.
Iedereen heeft met negativiteit te maken zowel in de werkelijkheid als tussen de oren.

We hebben allemaal zo onze negativiteit te incasseren in het dagelijks leven.
Zitten we op deze negativiteit te wachten?
Als je zou mogen kiezen, zou je nee zeggen.

Of dit nu is in je liefdesverdriet of misschien wel je scheiding. In het verliezen van je baan of de issues die je met je werkgever of je werknemer hebt.

Maar ook in je onzekerheid naar en met jezelf.
Financiële rompslomp die constant aandacht vraagt, overgewicht of ziekte.
Maar ook het overlijden van een dierbare.

Door te lang in je boosheid, teleurstelling, verdriet of pijn te blijven hangen, zal in ieder geval niets positiefs brengen.
Acceptatie is uiteindelijk jouw begin om verdere stappen te maken.

Wanneer je datgene wat jouw bezig houdt niet kan accepteren, zal je ook ervaren dat je niet kan doorpakken om hier wel een positieve zwengel aan te geven.

We hebben geleerd om ons op te trekken in de box en al wiebelend onze eerste stapjes te zetten.
Ons eerste spinazie-hapje was een complete groene veldslag, maar uiteindelijk zit het nu (hopelijk) ook niet meer over je hele snoet.

En wat dacht je van je zwemlessen, hoestend en proestend je drijvende proberen te houden.
Watertrappelen alsof je leven er vanaf hing.
Ook dat hebben de meesten van ons geleerd.

De basisprincipes van het leven heb je geleerd om er zo makkelijk mogelijk in te kunnen bewegen.
Zo ook als het gaat over onze gedachten en emoties die het leven ons geeft. Deze hebben aandacht nodig.

Alleen dat hebben we over het algemeen niet mee gekregen in onze opvoeding.
Het leven is een leerschool.

Uiteindelijk met alles wat je ervaart, mee stoeit en knokt, maar ook wat je lief hebt, wat je beleving is met je partner, wat je kinderen je laten zien en de onvoorwaardelijke liefde.

“Maar Marnie, een leerschool?

Ik wil helemaal geen leerschool.
Wat een zoetsappige (slappe) uitdrukking ook. 

Ik ben helemaal niet geïnterreseerd in leren over of van mezelf.
Ik wil alleen maar van het leven genieten en het leuk hebben en vooral geen ge-etter en gedoe.

Ik wil gewoon leven.”

Zo’n leven is een utopie (droombeeld, illusie).

Er is niemand in de gehele wereld die het leven ervaart zonder negativiteit. 
We hebben namelijk allemaal dat ge-etter en gedoe aan te gaan.

Dat ge-etter en gedoe vormt ons.

Door bewust aan deze negativiteit te werken gaat er juist een wereld voor je open, waardoor het makkelijker wordt alle positiviteit uit het leven te kunnen halen.
Het leven is een uitdaging in al zijn facetten.

En de keuze hoe met negativiteit om te gaan in je leven, ligt uiteindelijk altijd bij jou.

– DENK JE MOOI –

Marnie Krom

BALANS CREËEREN OF BLIJF JE HINKELEN?

Heb jij weleens geprobeerd om op één been te staan, en dan ook je balans weten te houden?
Als kinderen deden we dat wel.
We maakten er een spelletje van.
We ervoeren dat het best lastig kon zijn, om je balans te bewaren.

Het leuke is dat, als je het iedere dag zou oefenen, je merkt dat het je steeds makkelijker afgaat.
En voor je het weet, sta je dan als een zelfverzekerde flamingo het leven te aanschouwen. (knipoog)

Weet jij waarom flamingo’s eigenlijk regelmatig op één poot staan?
Flamingo’s hebben hier twee redenen voor:

1. Om de andere poot rust te gunnen.
2. Om de lichaamstemperatuur in goede banen te leiden.

Door één poot op te trekken, verliezen ze namelijk minder hun warmte.
Ze staan natuurlijk veelal in het water.

Nu is het zo, dat flamingo’s een mazzeltje hebben. Zij kunnen namelijk het gewricht met die ene poot die hen draagt, op slot zetten.
Daarom ook kunnen deze prachtige pinky fladders, een hele nacht, op één poot al staand slapen.

Wij hebben deze mazzel niet. Wij hebben niet zo’n lichamelijk foefje dat ons in die zin in balans houdt.

Ben jij in onbalans?
Heb je het gevoel op één been te hinkelen?
Of hink jij misschien regelmatig op twee of meerdere gedachten?

Als mens voelen wij ons het prettigst, wanneer we niet wankelen of hinkelen.
Wij hebben het nodig, in tegenstaande tot de flamingo’s, om juist met twee benen op de grond te staan.
Wanneer we in balans zijn, voelt het leven een stuk relaxter aan, kunnen we meer incasseren en zullen we onze reserves ook niet zo snel aanspreken.

Maar wist je, dat wij DENK-foefjes kunnen aanmaken om wel die balans weer in ons denken te bewerkstelligen?
Het is eigenlijk net zoals je als klein kind leerde om op één been te gaan staan.

Naarmate je blijft oefenen krijg je opeens de smaak te pakken, je wordt zelfverzekerder, enthousiaster en je krijgt ook steeds meer het gevoel dat het je nu wél gaat lukken.
Want welke gedachten weerhouden jou ervan dat je niet je doel kan verwezenlijken? Zijn deze wel op de realiteit gebaseerd?
We kunnen vernieuwde patronen aanleren en integreren in ons denk-systeem. Maar de basis begint in de eerste plaats, om te kijken naar wat je zo laat hinkelen of wankelen.
En van hier uit kan je stappen maken, stappen maken richting het doel dat je zo graag wil bereiken.

©Marnie l Minddrops

Minddrops