De vraag die ik liever stel is of je kunt blijven staan als je diegene wel toe blijft laten in je leven.
De laatste jaren hoor ik het woord narcist overal.
Soms terecht. Vaker niet.
Iemand die onaardig is, dominant reageert of weinig empathie toont, krijgt al snel dat label opgeplakt.
Terwijl echte narcistische dynamieken veel complexer zijn dan een vervelende opmerking of een moeilijk karakter.
Voorzichtigheid en nuance zijn hier belangrijk.
Niet ieder lastig mens is een narcist.
En toch, wie er werkelijk mee te maken heeft gehad, weet hoe ontregelend het kan zijn.
De subtiele kleinering.
De hiërarchie die ongemerkt ontstaat.
De dominantie die je langzaam uit balans brengt.
De regie die door je strot wordt geduwd.
Het advies dat vaak wordt gegeven is helder, verwijder zo iemand uit je leven.
Soms is dat ook wat nodig kan zijn.
Maar het leven is niet altijd zo eenvoudig.
Sommige mensen blijven onderdeel van je werkelijkheid.
Een ouder. Een familielid.
De vader of moeder van je kinderen. Een collega.
Of een dierbare vriendin die soms ook vanuit die positie ademt, terwijl er tegelijkertijd andere waardevolle kanten in haar leven.
Dan verschuift de vraag vanzelf naar een andere plek.
Niet hoe kom ik van deze persoon af.
Maar hoe blijf ik staan terwijl hij of zij er nog is.
Daar begint een ander soort kracht.
Want narcistische dynamiek raakt vaak precies de plek waar iemand nog twijfelt aan zijn eigen waarde.
Waar grenzen nog niet helder zijn.
Waar iemand zichzelf nog verliest in de blik of de goedkeuring van de ander.
Wanneer iemand daar steviger in wordt, verandert er iets.
De ander blijft misschien precies wie hij of zij is.
Maar de invloed wordt kleiner.
Dan gaat het niet langer over de macht van de ander.
Maar vooral over de rust waarmee jij jezelf bent en blijft.
Denk je mooi
Minddrops
©Marnie ♥️