Een welgestelde dame leeft in haar prachtige karakteristieke villa aan de rand van Aerdenhout. Onze ontmoeting komt via haar zoon, die zich zorgen maakt om zijn moeder en mij vraagt of ik iets voor haar kan betekenen.
Ze ervaart angst, angst voor de dood. Na een eerste afstemming stap ik voorzichtig haar wereld binnen.
Aan de buitenkant lijkt alles aanwezig, rust, ruimte en comfort. Maar van binnen leeft iets anders. Haar angst. Iets wat ze zichzelf onbewust toe-eigent, terwijl ze het juist niet wil dragen.
Ze is gretig op alles wat haar bereikt. Kranten, televisie, social media en gesprekken met haar buurvrouw vullen haar dagen. Zonder dat ze het doorheeft, voedt ze daarmee precies datgene waar ze onder lijdt. “Het is allemaal negatief,” zegt ze.
Maar is dat de werkelijkheid, of haar manier van kijken. Want wat bepaalt uiteindelijk hoe we de wereld ervaren.
We zitten samen aan een kopje thee met een roomboter koekje. De zon valt warm naar binnen op het Perzisch kleed, terwijl de gele tulpen op tafel hun kopjes laten hangen. Ze hebben water nodig. Terwijl ik ze verzorg, praten we over de lente, de vogels op haar bordes en de eerste kleuren die zich weer laten zien in haar tuin.
Langzaam verleggen we haar aandacht. Ik neem haar mee naar buiten, naar het bos van Leyduin, naar frisse lucht en beweging. Ze ademt dieper, haar lichaam ontspant en haar blik verzacht. Omdat haar wereld even niet gevuld is met angst, maar met wat er werkelijk is.
Daar ontstaat ruimte.
Angst voor de dood verliest zijn grip wanneer het leven weer gevoeld wordt. Want angst heeft zelden een functie die ons verder helpt, het houdt ons vooral weg bij het leven zelf.
De dood is niet het grootste verlies in ons leven. Het grootste verlies is wat in ons verdwijnt terwijl we nog leven.
Wanneer ik vertrek, staan de tulpen weer rechtop in hun kristallen vaas, net als zij. Rustiger, zachter en meer aanwezig in haar eigen werkelijkheid.
Mijn aanwezigheid wordt beloond met een nostalgisch trommeltje vol zelfgebakken roomboter koekjes. “Dat trommeltje komt wel weer terug,” zegt ze glimlachend, “want over twee weken zie ik je weer.”
Denk je mooi
Minddrops
©Marnie ♥️