Minddrops

VRAAGTEKENS HUNKEREN NAAR INTUÏTIE

Wat doen die vraagtekens allemaal met je?
 Stoeiende vraagtekens die als dolle stiertjes door je koppie razen.
 
Deze grote en kleine vraagtekens zijn op zoek naar punten, oftewel besluitvorming.
Ze draaien rondjes om hun eigen staarten, maken salto’s, springen plonsjes, en durven de grote duik niet te maken.
 
Vooral spelletjes als tikkertje en verstoppertje zijn ze formidabel in.
 
Die vraagtekens zijn in een mistige omgeving met een zaklamp op zoek naar helderheid en duidelijkheid.
Door alle onrust en onzekerheid in die wazige wereld daar boven in je koppie, wordt er gevochten om antwoorden.
Ieder vraagteken leidt zijn eigen leven.
Er zijn meerdere vraagtekens bezig het van elkaar te winnen.
 
Het ene vraagteken geeft het andere vraagteken een onnoemelijke opdoffer.
Over en weer ontstaan er bloedneuzen en beurse plekken.
Dat hebben we er blijkbaar voor over, om te willen vechten voor het beste antwoord.
 
Weet je dat die vraagtekens die er rond dollen, in actie komen omdat jij dat in gang zet?
 
Niemand anders toch?
Jij zit in die roeiboot en schept al die vraagtekens je bootje in.
 
Maar je kent toch ook wel dat stemmetje, dat stemmetje waar je wel eens iets over hoort of leest.
Waarom schenk je daar geen aandacht aan?
 
De een noemt het z’n hart, de ander noemt het zijn intuïtie of het onderbewustzijn.
Prachtige woorden, maar nog mooier is het, om het met je mee te nemen in de besluitvorming die op je weg komt.
 
We fietsen vaak met een grote boog om onze intuïtie heen.
Met vooral ogen en oren gesloten om maar niet dat stoplicht te hoeven zien dat intuïtie heet.
Het ligt daar voor je neus, maak er gebruik van.
 
Maar er is nog een adertje.
 
Als we wel open staan om te luisteren naar onze intuïtie, hebben we vaak weer niet het vertrouwen, want het ego ligt lekker dwars.
En wat doen we dan, we breien er dan zelf een vraagteken aan.
Kan je wel vertrouwen op het antwoord dat in je huist?
En zo houden we onszelf lekker bezig.
 
Luisteren we dan wel goed naar onze intuïtie?
 
Ik heb het idee dat het niet zo is.
Het antwoord over bepaalde besluiten is al lang in ons opgesloten, maar wij zijn er vooral kampioen in, om er van weg te lopen.
Hoe vaak hoor je mensen niet zeggen.
 
Ah ja, ik wist het eigenlijk wel maar . . .
 
Je kent zelf ook vast wel dat gevoel.
 
En dan neem je het jezelf ook nog kwalijk, want je had anders moeten besluiten.
 
Deep down weet je vaak al wat je moet doen, maar het vertrouwen ontbreekt.
 
En je ego laat je lekker worstelen.
 
Zoek dus niet steeds naar de punten die de vraagtekens één maken.
Maar luister naar je hart, daar waar je intuïtie en antwoorden samenkomen.
 
©Marnie Krom

Je mag mijn artikelen in zijn geheel elders publiceren met vermelding van het copyright en een verwijzing naar: ©Marnie Krom – www.minddrops.nl
Graag ontvang ik hier bericht over.

 

DE CORPORATE BUSINESS TROK HEM LEEG

Ongeveer twee maanden geleden had ik een intakegesprek met een enorme zakelijkheid. 
Deze meneer straalde big business uit. 

Mooie wielen zoals ze hier zeggen, geen haar verkeerd en een air van hier tot Tokio. 

Hij deed het goed in de corporate business, vertelde hij. 

Een robot was mijn eerste gevoel, de mens was er wel, maar die zag ik in de eerste plaats niet. 

Ik schatte hem zo eind veertig en hij bleek zich een slag in de rondte te werken.

Het eerste kwartier zag ik werkelijkwaar geen mens in dat prachtige design kostuum met z’n charmante stropdas.

Dominant legde hij mij uit wat mijn taken waren. 
Hoe snel dit ingezet moest worden. En dat hij niet veel tijd had. 
Hij wilde het iig snel fiksen. 

Mijns inziens, hij wilde graag de controle hebben en houden. 😏

Ik keek naar een knappe intelligente man met reebruine ogen, en zag dat onder zijn harde persoonlijkheid iets zachts verschool. 
Hij had zichzelf vooral verhard. 

De mensen die bij mij komen, weten dat ik ook soms heel direct kan zijn. 
Niet onaardig, maar wel straight en eerlijk. To the point. 

Niet om te oordelen, maar om iets los te wrikken of te tornen. 

Dat wil ik bloot leggen. 

Want daar kunnen we een begin maken om een verandering te realiseren. 

Toen ik zei, dat ik verbaasd was dat hij zo hard overkwam en dat dit niet matchte met zijn warme ogen. 

“Kan je mij nu vertellen wie je werkelijk bent”, zei ik. “Je hoeft je niet meer te verstoppen. Hier mag je gewoon je leuke zelf zijn.”

Het werd stil. Doodstil.

Zijn ogen vulde zich en er ontstonden poeltjes traanvocht in zijn ogen.

Hij wilde mij niet aankijken. 

Op zijn kwetsbaarst bij een dame zitten, die hij net 15 min kende. 
Dat is niet fijn om te ervaren natuurlijk. Dat willen we niet. 

Zeker niet als we altijd ons zelf zo in het gareel houden. 

Ik schonk hem een glas water in. 

En toen zei hij,” u bent de eerste die mij door heeft. 
En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet fijn. 

Maar . . . ik wist niet dat ik dit ooit zou zeggen tegen iemand, dit heb ik wel nodig.

Ik ben niet meer mijzelf. Ik ben gehard door mijn communitie, gehard door mijn concullegae op de Zuidas. 

Omdat ik steeds maar stappen voor moet blijven op mijn concurrentie, ben ik doodop. 
Ik kan niet meer. Ik hou dit niet vol.”

Inmiddels is hij wat inzichten verder en is veel beter gaan begrijpen dat hij niet wordt opgejaagd door zijn omgeving. 

Hij joeg zichzelf vooral op. Vooral door de aannames, overtuigingen en patronen die hij bij zich droeg. 

En was inmiddels een harnas gaan dragen en met sabels gaan zwaaien om iedereen die dichtbij kwam van zich af te slaan. 

Weet je dat dit ons overlevingsmechanisme is? 

We laten vooral heel veel kracht aan de buitenkant zien. 
Terwijl we ons juist heel breekbaar voelen.

We kunnen hiervoor moed gaan ontwikkelen. Door te onderzoeken waarom we altijd vinden stoer en hard te moeten zijn.

Er is een waarom. 
Dat zit in ons opgesloten. 

Ook achter die mooie wielen en die snelle stropdas 

– DENK JE MOOI –

Marnie Krom

NEGATIEF HOEFT HET NIET TE BLIJVEN.

“Heb jij nooit negativiteit, vervelende zaken of verdriet in je leven Marnie?
Je bent altijd zo opgewekt, enthousiast en energiek.”

Wat dacht je?

Ik ben echt geen uitzondering op jullie allen.
Ook niet omdat ik werkzaam ben als mindcoach.
Ik krijg ook mijn donkere wolken, mijn verlies en mijn teleurstellingen. 
Ook mijn gedoe-dag, mijn irritatie of mijn onzekerheid.

Enig verschil is wellicht, dat ik inmiddels door de jaren heen handvatten heb vergaard. Handvatten die mij grip geven.
En dat klinkt hemels en makkelijk, maar ook dat is iedere keer weer een uitdaging.

Het vraagt ook net zo goed van mij dat ik hier bewust aandacht aan geef.
Want heus, het gaat allemaal niet vanzelf.

Wat mij helpt en voor mij werkt is datgene toe te passen wat ik in de loop der jaren heb geleerd.
Verschillende technieken die inmiddels mijn cliënten, maar ook mijn leven hebben verrijkt.

Door het leven te blijven accepteren zoals het komt, en nog belangrijker het aan te gaan.
Iedereen heeft met negativiteit te maken zowel in de werkelijkheid als tussen de oren.

We hebben allemaal zo onze negativiteit te incasseren in het dagelijks leven.
Zitten we op deze negativiteit te wachten?
Als je zou mogen kiezen, zou je nee zeggen.

Of dit nu is in je liefdesverdriet of misschien wel je scheiding. In het verliezen van je baan of de issues die je met je werkgever of je werknemer hebt.

Maar ook in je onzekerheid naar en met jezelf.
Financiële rompslomp die constant aandacht vraagt, overgewicht of ziekte.
Maar ook het overlijden van een dierbare.

Door te lang in je boosheid, teleurstelling, verdriet of pijn te blijven hangen, zal in ieder geval niets positiefs brengen.
Acceptatie is uiteindelijk jouw begin om verdere stappen te maken.

Wanneer je datgene wat jouw bezig houdt niet kan accepteren, zal je ook ervaren dat je niet kan doorpakken om hier wel een positieve zwengel aan te geven.

We hebben geleerd om ons op te trekken in de box en al wiebelend onze eerste stapjes te zetten.
Ons eerste spinazie-hapje was een complete groene veldslag, maar uiteindelijk zit het nu (hopelijk) ook niet meer over je hele snoet.

En wat dacht je van je zwemlessen, hoestend en proestend je drijvende proberen te houden.
Watertrappelen alsof je leven er vanaf hing.
Ook dat hebben de meesten van ons geleerd.

De basisprincipes van het leven heb je geleerd om er zo makkelijk mogelijk in te kunnen bewegen.
Zo ook als het gaat over onze gedachten en emoties die het leven ons geeft. Deze hebben aandacht nodig.

Alleen dat hebben we over het algemeen niet mee gekregen in onze opvoeding.
Het leven is een leerschool.

Uiteindelijk met alles wat je ervaart, mee stoeit en knokt, maar ook wat je lief hebt, wat je beleving is met je partner, wat je kinderen je laten zien en de onvoorwaardelijke liefde.

“Maar Marnie, een leerschool?

Ik wil helemaal geen leerschool.
Wat een zoetsappige (slappe) uitdrukking ook. 

Ik ben helemaal niet geïnterreseerd in leren over of van mezelf.
Ik wil alleen maar van het leven genieten en het leuk hebben en vooral geen ge-etter en gedoe.

Ik wil gewoon leven.”

Zo’n leven is een utopie (droombeeld, illusie).

Er is niemand in de gehele wereld die het leven ervaart zonder negativiteit. 
We hebben namelijk allemaal dat ge-etter en gedoe aan te gaan.

Dat ge-etter en gedoe vormt ons.

Door bewust aan deze negativiteit te werken gaat er juist een wereld voor je open, waardoor het makkelijker wordt alle positiviteit uit het leven te kunnen halen.
Het leven is een uitdaging in al zijn facetten.

En de keuze hoe met negativiteit om te gaan in je leven, ligt uiteindelijk altijd bij jou.

– DENK JE MOOI –

Marnie Krom

BALANS CREËEREN OF BLIJF JE HINKELEN?

Heb jij weleens geprobeerd om op één been te staan, en dan ook je balans weten te houden?
Als kinderen deden we dat wel.
We maakten er een spelletje van.
We ervoeren dat het best lastig kon zijn, om je balans te bewaren.

Het leuke is dat, als je het iedere dag zou oefenen, je merkt dat het je steeds makkelijker afgaat.
En voor je het weet, sta je dan als een zelfverzekerde flamingo het leven te aanschouwen. (knipoog)

Weet jij waarom flamingo’s eigenlijk regelmatig op één poot staan?
Flamingo’s hebben hier twee redenen voor:

1. Om de andere poot rust te gunnen.
2. Om de lichaamstemperatuur in goede banen te leiden.

Door één poot op te trekken, verliezen ze namelijk minder hun warmte.
Ze staan natuurlijk veelal in het water.

Nu is het zo, dat flamingo’s een mazzeltje hebben. Zij kunnen namelijk het gewricht met die ene poot die hen draagt, op slot zetten.
Daarom ook kunnen deze prachtige pinky fladders, een hele nacht, op één poot al staand slapen.

Wij hebben deze mazzel niet. Wij hebben niet zo’n lichamelijk foefje dat ons in die zin in balans houdt.

Ben jij in onbalans?
Heb je het gevoel op één been te hinkelen?
Of hink jij misschien regelmatig op twee of meerdere gedachten?

Als mens voelen wij ons het prettigst, wanneer we niet wankelen of hinkelen.
Wij hebben het nodig, in tegenstaande tot de flamingo’s, om juist met twee benen op de grond te staan.
Wanneer we in balans zijn, voelt het leven een stuk relaxter aan, kunnen we meer incasseren en zullen we onze reserves ook niet zo snel aanspreken.

Maar wist je, dat wij DENK-foefjes kunnen aanmaken om wel die balans weer in ons denken te bewerkstelligen?
Het is eigenlijk net zoals je als klein kind leerde om op één been te gaan staan.

Naarmate je blijft oefenen krijg je opeens de smaak te pakken, je wordt zelfverzekerder, enthousiaster en je krijgt ook steeds meer het gevoel dat het je nu wél gaat lukken.
Want welke gedachten weerhouden jou ervan dat je niet je doel kan verwezenlijken? Zijn deze wel op de realiteit gebaseerd?
We kunnen vernieuwde patronen aanleren en integreren in ons denk-systeem. Maar de basis begint in de eerste plaats, om te kijken naar wat je zo laat hinkelen of wankelen.
En van hier uit kan je stappen maken, stappen maken richting het doel dat je zo graag wil bereiken.

©Marnie l Minddrops

GELOOF IN JE ZELF – NIET IN MIJ

14980558_10211096067346522_4572927855002085342_n
Na een heerlijke frisse inspanning van een in alle vroegte strandloop, heb ik het gevoel te bruisen van de energie.
Energie die mij helpt zuiver te kijken, te voelen, te ervaren en vooral mijn doelen te verwezenlijken van de dag.
Want uiteraard heb ik net zoals mijn cliënten, ook mijn targets in het leven.

Over het algemeen worstelen mensen in datgene wat ze graag willen doen, willen zijn, en uiteindelijk willen bereiken.
Worstelingen die voor velen van ons zo herkenbaar zijn.
Dat bereiken hoeft helemaal niet zo lastig te zijn.
Het is vooral de weg er naar toe, die je vaak van je pad trekt.

Jouw excuses, jouw niet eerlijk willen kijken naar jouw ik, en uiteindelijk jouw teleurstelling gebruiken als excuus.
Van buitenaf allerlei argumenten roepen die meer iets zeggen over jouw besluiten, en jouw zijn op dit moment.
En inderdaad, het is ook zo lastig om datgene te realiseren wat je zo graag wilt als je constant tegengas krijgt.
Maar kijk maar eens, wat is jouw tegengas dan?
Dit tegengas wat je laat ontwikkelen ben je vaak zelf, uitzonderingen daargelaten uiteraard.

Vanochtend kreeg ik via mijn email een dankwoord en filmpje aangereikt van een alleraardigste client die al veel targets heeft behaald in de laatste twee jaar. Als dank voor al die sessie’s die wij samen hebben gehad.

Ik bekeek het filmpje zie hier  > Arthur’s transformatie door te gaan geloven in ZichZelf en ook ik werd meegenomen naar iemand anders zijn euforie, zijn blijheid en zijn uiteindelijke power.
Iemand die zo graag weer wil lopen en het uiteindelijk verwezenlijkt.

Met vallen en opstaan, maar vooral met een doorzettingsvermogen die er geen doekjes om windt.
Dat doorzettingsvermogen bewijst daar zo mooi dat het echt in jezelf huist.

Wellicht is jouw doorzettingsvermogen ondergesneeuwd met allerlei negatieve denksels dat je de moed ontneemt om daadwerkelijk die stap te nemen voor jezelf.
Maar weet wel dat jij als kapitein aan dat doorzettingsvermogen-roer staat en jij bepaalt of je altijd maar op kabbelend water vaart of de grote zeeën zal trotseren.
Dit filmpje bewijst het ook maar weer en zo bestaan er velen mooie voorbeelden van mensen die daadwerkelijk hun schouders er onder zetten.

Nu is de clou natuurlijk en dat willen we allemaal weten, hoe doen we dat dan Marnie?
En zo easy als ik het schrijf, is het natuurlijk ook niet.
Allereerst  en daar begint het echt mee, geloof in dat je het wel kan. Geloof eerst in jezelf.

Waarom zou je geloven dat je iets niet kan? Wat heeft het voor toegevoegde waarde steeds maar te blijven denken dat je het niet kan. Dat is makkelijk.
Heeft het je zover ergens gebracht om er zo negatief in te staan?
Geef jezelf een schop onder je billen en maak je eerste kleine stapje.

Zo zijn we toch allemaal een keer begonnen.
Als klein mensje stapje voor stapje leren lopen.
En toen jij je eerste voorzichtige stapjes deed, ben je ook meerdere keren op je kleine snufferd gegaan, en heb je je ook gestoten aan allerlei negatieve aspecten op dat moment zoals tafels,
stoelen, deuren, harde tegels etc.
We gingen als kleine hummel toch ook door.

En natuurlijk hebben we onszelf in de loop der jaren bepaalde aannames opgelegd, lees opgelegd, want dat is het.
Jezelf maar steeds wijs blijven maken dat het je gewoon niet lukt.
Dat is lekker veilig hangen in je eigen hangmatje.
Ja maar Marnie, misschien wil ik het dan niet zo graag,…….
Prima, maar dan kan je je ook afvragen, waarom je aandacht er dan nog steeds op zit.
Dus wie hou je nu eigenlijk voor de gek?

Het geloof in jezelf is heus aanwezig, het enige wat jou taak is, is die ondergesneeuwde doelen weer zuurstof te geven en stapje voor stapje de negatieve denksels die je hebt, veranderen in positiviteit.

Je zal zien dat ondanks je worsteling, je steeds beetje bij beetje een stukje dichter bij je target en vooral jezelf komt.
Laat dit je inspiratie en een vers begin zijn, om datgene uit te voeren waar je zo graag beweging in ziet.

Geloof in jezelf … niet in mij, dat doe ik namelijk zelf!

 

Marnie Krom l Minddrops

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VLUCHTIGE GEDACHTEN MAKEN JE WERELD

Een eentonige ruis vult de ruimte van het vliegtuig.
Allerlei luchtjes passeren mijn neus en vluchtige gedachten vullen mijn brein en maken mijn wereld.

Dennengeur-deo, oprispende zure babymelk, en een dame die wellicht erg gelukkig is met haar zoete eau de geurtje vanuit de taxfree.

Op deze comfortrij verduren we de parfumpufjes die zij zo af en toe richting haar decolleté sprayt en tevens onze zuurstof bedwelmd.
Totaal geen notie nemend van het feit dat er nog meer mensen gedwongen worden dit op te snuiven.

We behoren te slapen, iedereen heeft een kussentje en deken dat er al lag bij aankomst.
Meen mij te herinneren dat we vroeger bij een lange vlucht ook van die donkerblauwe sokken kregen.
Na een paar vliegende uren zag je heel wat mensen al zittend en rondlopend met deze vormloze breisels.
Blijkt dat de meeste mensen van alle rangen en standen vooral lekker zichzelf kunnen zijn wanneer er een lange vlucht in het verschiet ligt.
Comfortabel zijn betekent dan ook die rare voeten-wanten ons eigen maken.

Af en toe loopt er iemand door het middenpad om de verveling een beetje de baas te zijn naar mijn idee.
Steeds dezelfde meneer haalt een bekertje whisky met ijs, tenminste daar ga ik vanuit, misschien is het wel appelsap.

Ik voel en zie nu vreemde blote tenen van iemand die achter mij zit, deze tenen zijn tegen mijn elleboog aan het duwen.
Ik plaats er maar een kussentje tussen.
Vind het niet zo’n lekker idee, ik ken die tenen niet.
Ik ga in ieder geval mijn kussentje straks niet meer gebruiken om lekker met mijn gezicht tegen aan te doezelen.

Ik vraag mij af of de cabinecrew ‘m niet stiekem gepeerd zijn. Al even geleden dat ik iemand zag in het koningsblauw.
Wat als wij hier verder zweven op de automatische piloot.
Nobody knows,….
Ik probeer door het minuscule raampje naar buiten te kijken.
We vliegen door een wit watten wolkendek waar de kleine rode lichtpuntjes van de vleugels er af en toe flitsend in opdoemen.

Wat heerlijk zou mijn wereld zijn als ik mijn raampje kon openen, met mijn armen naar buiten zwaaiend en met mijn vingers door de wolken kon krioelen.
Natuurlijk is het niet tastbaar, maar zo ziet het er wel uit.
Of misschien nog leuker mij door dat raampje te wurmen.
En dan gewoon stappen van wolkje naar Wolk.
En half wegzakken in deze slagroomkussens die langzaam om je lijf heen sluiten.

Ik ruik eucalyptus vermengd met lavendel, de lichten springen aan.
Tijd om wakker te worden.
Een koningsblauwe dame brengt ons met haar grote pincet het katoenen verfrissertje.
Het beeldscherm voor mijn neus zegt me dat we nog even te gaan hebben, en dan heeft deze kist het toch weer voor elkaar.
Maar goed we zijn er nog niet.
Er is wat turbulentie af en toe.Net zoals ons leven op aarde.

Vluchtige gedachten maken ook mijn wereld.

 

 

 

 

 

IMPERFECTIE

 

Imperfectie
 
Imperfectie, het niet perfect zijn.
Maar bestaat perfectie?
Of is perfectie datgene dat wij zelf in gedachten voeden?
 
Professor en schrijfster Brene Brown, schreef hier één van haar boeken over; de moed van imperfectie.
Zeker een aanrader voor iedereen die stoeit met zijn of haar imperfectie. Zij laat je thuiskomen in de wereld waar imperfectie mag huizen.
Zij laat je kennismaken met het feit dat moed, compassie en verbondenheid juist alles te maken heeft met imperfectie.
 
Laten gaan wie je denkt te moeten zijn.
 
We zijn in deze wereld enorm gefocust op het feit dat het perfect moet zijn. Maar kunnen we wel perfect zijn?
En iets perfect afleveren dat het niet meer te perfectioneren is, kan dat?
Wat is perfectie in jouw ogen?
Wellicht weer heel anders dan in mijn beleving.
 
Maar wanneer alles altijd maar perfect zou zijn, dan kunnen we eigenlijk wel stoppen met al datgene waar we mee bezig zijn.
Want juist de uiteindelijke imperfectie zorgt er voor, dat we groeien in het leven.
 
We perfectioneren het steeds meer voor onszelf en voor onze omgeving.
We nemen nog steeds de ruimte om te ontwikkelen in bijvoorbeeld, duurzame behuizing, de mobiele telefoons die ons steeds beter van dienst kunnen zijn, lumineuze resultaten in de hersenwetenschap die ons een heel andere kijk naar onze mind geven.
 
En wat ik duidelijk als mindcoach ervaar, zeker de laatste paar jaar, dat mensen steeds meer open staan om naar zichzelf te willen kijken, en zich willen verbeteren. De kleine imperfecties die zij zelf zo ervaren, te willen finetunen.
 
Steeds meer mensen beseffen dat wanneer zij anders in het leven zouden willen staan, zij hier ook aan kunnen werken. En dat betekent niet dat zij op zoek zijn naar perfectie.
Zij zijn eigenlijk op zoek naar een manier dat zich wel gelukkiger in het leven laat manifesteren.
Het streven naar perfectie komt uiteindelijk voort door je eigen gedachten.
Jij plant dit zaadje in je hoofd, en je blijft het maar voeden.
 
Heb je er weleens over nagedacht waar jouw perfectie vandaan komt?
Waarom wil jij alle grassprietjes op dezelfde hoogte geknipt? Willen we niet falen? Willen we laten zien dat wij het wel kunnen?
Maar heb je er wel eens zo naar gekeken, dat wanneer iemand anders er net een foutje in heeft laten sluipen.
Hoe jij dan kijkt naar deze persoon?
Ben jij dan zo teleurgesteld dat je meteen een ontzettend negatief beeld hebt van diegene?
 
Een Japanse filosofie genaamd Wabi Sabi – De kunst van de imperfectie –
 
Deze filosofie heeft een bijzondere kijk naar de imperfecties die er zijn in het leven.En vooral de imperfecties die er zijn, en er ook mogen zijn.
Een van de elementen binnen deze filosofie is, dat de filosofie-aanhangers gebroken servies repareren met gesmolten goud. Zij brengen het gebrokene weer samen met goud.
 
Zij vullen de pijn op met goud en iedereen mag zien dat het servies heeft geleden.
Juist de imperfectie willen benadrukken. Zij geloven dat wanneer iets gebroken is, wanneer er schade is, en het dus uiteindelijk een geschiedenis heeft, het object er juist mooier door wordt.
De schoonheid zien in de imperfecties die het leven ook in zich heeft.
 
En dat die er mogen zijn.
 
Wanneer we imperfect, incompleet en niet heel zijn, betekent dat we uiteindelijk open kunnen staan voor een stukje groei wat we kunnen ervaren, in allerlei facetten van ons leven en ons zijn.
 
Wanneer we de littekens koesteren en de gelegenheid geven te accepteren, zullen we uiteindelijk worden wie we willen zijn.
 
Een quote die hier prachtig op aansluit – There’s a crack in everything, that’s how the light gets in –
 
Wanneer we de ruimte kunnen geven aan een stukje imperfectie, dan pas zullen we ervaren meer heel te worden.
 
 
Marnie l Minddrops

Minddrops