Blijf jij boos?

Onze boosheid zet zich meestal om in onrust, afkeer, irritatie en sidderende woede.

Je voelt het door je hele lijf.

Boosheid ontstaat wanneer er iets gebeurt wat jij niet wilt.

Om iets ‘niet te willen’ gaat het vaak om jouw standpunt, jouw verlangen, jouw state of mind, jouw voorkeur.

Vooral onze verwachtingen.

En we deponeren deze verwachting bij de ander.
En we vinden vooral ook dat onze verwachting de juiste is.

Ons denk en afreageer-mechanisme legt het constant bij de ander.
We zijn teleurgesteld, gekrenkt en pijn gedaan.

Deze boosheid heeft vooral iets te zeggen over ons zelf.

We kunnen ook eens kijken waarom we deze boosheid jaar in en jaar uit in stand willen houden.

Heb jij daar weleens over nagedacht? Waarschijnlijk niet.

Want dat is wat onze overtuigingen doen.
Het in stand houden.

Overtuigingen die wij zelf hebben gecreëerd.
Wij houden deze overtuigingen zelf in leven.
We geven het volop denkvoeding om in wezen onze toekomst te verstieren.

We kunnen jarenlang boos zijn en blijven op de ander.
Wij kunnen dit als de beste.

De ander heeft ons teleurgesteld en enorm pijn gedaan.
De ander heeft ons niet behandeld zoals wij denken en vooral vinden, dat zij het hadden moeten doen.

Want wij hadden het zelf nooit zo gedaan.

Maar die ander heeft het niet zo gedaan als wij wilde. Daar kunnen we beginnen met accepteren.
Want waarom dat zo is, dat kan niemand jou beantwoorden.
Alleen degene waar jij al zo lang boos op bent.

En wat wij vooral doen, is er onbewust voor kiezen om boos te blijven.

Wat wij ons niet realiseren dat de boosheid die je maar blijft voelen, gaat etteren in je lijf.

Als een stukje fruit wat gaat rotten en gaat stinken.
Het trekt fruitvliegjes aan en ongedierte.

En uiteindelijk blijft er niets anders over dan een bitter, kleverig en naar plasje toekomst.

Zonder de zoete geuren en kleuren van het leven waar we ook voor kunnen kiezen.
Als we ons daar voor willen gaan inzetten.
Willen werken aan ons denken, aan onze mindset.

Maar we blijven leven in boosheid en we realiseren het niet, maar daardoor trekken we het ook aan.
Zowel in ons binnenste als in onze omgeving maaien we om ons heen.

We zijn zo op de kast en snel geïrriteerd, we wijzen met ons vingertje en zijn regelmatig onuitstaanbaar.

We maken van zoemende mugjes, stampende olifanten.

Dat komt door de boosheid die suddert in ons lijf.
En we laten het maar sudderen en pruttelen, en af en toe koken we over.

Omdat we het de ander zo ontzettend kwalijk blijven nemen.
We blijven onze boosheid maar voeden, omdat we het onbewust niet over ons hart kunnen verkrijgen, er op een andere manier naar te kijken.

Want ons hart doet pijn.

En dat mogen we niet vergeten.
Want zolang we het niet vergeten, kunnen we de ander in ieder geval ook helpen herinneren dat het heel vreselijk was, wat er heeft plaats gevonden.

En we blijven in ons negatieve denken en wellicht ook in ons gedrag, diegene constant terug fluiten, afstraffen en op de strafbank trekken.

Keer op keer diegene er aan herinneren dat . . . .

Zou dit een gezonde manier van leven zijn voor ons, om zo met boosheid om te gaan?

Ik ben overtuigd van niet.

Achter onze pijn zit vooral angst en verdriet.
Zolang we deze gevoelens maar bij ons blijven dragen, zullen we er nooit vrij van komen.
We creëren hierdoor mankementen, gezondheidsklachten en ziek zijn.

En onbewust laten we de ander constant maar weer negatieve impact, op ons zelf hebben.
Terwijl dat doet die ander helemaal niet.

Dat doe jij zelf.

We blijven ons verdrietig voelen en afgekeurd.
We blijven ons niet goed genoeg vinden en er niet toe doen.
We blijven ons niet geliefd vinden. Jaar in jaar uit.

We willen onze boosheid niet voelen, maar we blijven dit onbewust toch voeden.

Onze boosheid creëert kracht en met deze kracht voelen wij ons sterk genoeg om onze kwetsbaarheid te beschermen.

Onze boosheid als reactie is eigenlijk niets meer of minder, dan het verzet tegen onze pijn.

Want we weerhouden ons tegen gevoelens die daadwerkelijk in ons binnenste pruttelen.
Gevoelens, emoties die onze aandacht nodig hebben.

We verzetten ons tegen ons zelf. Want onze kern, wil ons iets laten zien, en wij willen er vaker niet, dan wel naar kijken.

In feite keur je je eigen gevoelens af. En dat zet zich weer om in pijn en verdriet.
Dus, wie blijft er nou onze pijn bezorgen?
Degene die ons toen zoveel verdriet, teleurstelling en pijn heeft gedaan?

Of zijn wij zelf degene die zich verzetten tegenover onze eigen emoties?

Zolang we ons verdriet niet willen verhelderen. Zullen we het niet accepteren.

Onze blijvende boosheid is een reactie op ontkenning van verdriet in ons zelf.

Wanneer we er voor open staan ons eigen verdriet en boosheid in de ogen te kijken.
Dan kunnen we onze boosheid genezen.

– DENK JE MOOI –

Marnie Krom

Je mag mijn artikelen in zijn geheel elders publiceren met vermelding van het copyright en een verwijzing naar,
© Marnie Krom –  www.minddrops.nl
Graag ontvang ik er bericht over.

 

 

 

 

 

 

Reacties zijn gesloten.

Minddrops