Vluchtige gedachten maken je wereld

Een eentonige ruis vult de ruimte van het vliegtuig.
Allerlei luchtjes passeren mijn neus en vluchtige gedachten vullen mijn brein en maken mijn wereld.

Dennengeur-deo, oprispende zure babymelk, en een dame die wellicht erg gelukkig is met haar zoete eau de geurtje vanuit de taxfree.

Op deze comfortrij verduren we de parfumpufjes die zij zo af en toe richting haar decolleté sprayt en tevens onze zuurstof bedwelmd.
Totaal geen notie nemend van het feit dat er nog meer mensen gedwongen worden dit op te snuiven.

We behoren te slapen, iedereen heeft een kussentje en deken dat er al lag bij aankomst.
Meen mij te herinneren dat we vroeger bij een lange vlucht ook van die donkerblauwe sokken kregen.
Na een paar vliegende uren zag je heel wat mensen al zittend en rondlopend met deze vormloze breisels.
Blijkt dat de meeste mensen van alle rangen en standen vooral lekker zichzelf kunnen zijn wanneer er een lange vlucht in het verschiet ligt.
Comfortabel zijn betekent dan ook die rare voeten-wanten ons eigen maken.

Af en toe loopt er iemand door het middenpad om de verveling een beetje de baas te zijn naar mijn idee.
Steeds dezelfde meneer haalt een bekertje whisky met ijs, tenminste daar ga ik vanuit, misschien is het wel appelsap.

Ik voel en zie nu vreemde blote tenen van iemand die achter mij zit, deze tenen zijn tegen mijn elleboog aan het duwen.
Ik plaats er maar een kussentje tussen.
Vind het niet zo’n lekker idee, ik ken die tenen niet.
Ik ga in ieder geval mijn kussentje straks niet meer gebruiken om lekker met mijn gezicht tegen aan te doezelen.

Ik vraag mij af of de cabinecrew ‘m niet stiekem gepeerd zijn. Al even geleden dat ik iemand zag in het koningsblauw.
Wat als wij hier verder zweven op de automatische piloot.
Nobody knows,….
Ik probeer door het minuscule raampje naar buiten te kijken.
We vliegen door een wit watten wolkendek waar de kleine rode lichtpuntjes van de vleugels er af en toe flitsend in opdoemen.

Wat heerlijk zou mijn wereld zijn als ik mijn raampje kon openen, met mijn armen naar buiten zwaaiend en met mijn vingers door de wolken kon krioelen.
Natuurlijk is het niet tastbaar, maar zo ziet het er wel uit.
Of misschien nog leuker mij door dat raampje te wurmen.
En dan gewoon stappen van wolkje naar Wolk.
En half wegzakken in deze slagroomkussens die langzaam om je lijf heen sluiten.

Ik ruik eucalyptus vermengd met lavendel, de lichten springen aan.
Tijd om wakker te worden.
Een koningsblauwe dame brengt ons met haar grote pincet het katoenen verfrissertje.
Het beeldscherm voor mijn neus zegt me dat we nog even te gaan hebben, en dan heeft deze kist het toch weer voor elkaar.
Maar goed we zijn er nog niet.
Er is wat turbulentie af en toe.Net zoals ons leven op aarde.

Vluchtige gedachten maken ook mijn wereld.

 

 

 

 

 

Reacties zijn gesloten.

Minddrops