Hersenschudding

 

 

Een onhandige val liet mij een periode verplicht in donker en stilte doorbrengen.
Diagnose, een behoorlijke hersenschudding.

Dit riep uiteraard allerlei vervelende gedachten op want geremd worden in hetgeen je doet de hele dag, dat is niet fijn.
Het niet kunnen schrijven, werken, sporten, niet kunnen lezen, kijken en horen.
Het niet kunnen uitvoeren van je normale dagelijkse taken.

 

Ik weet als geen ander dat het geen toegevoegde waarde heeft hier tegen in te gaan.
Dat brengt ons niets meer dan alleen maar ergernis.
Acceptatie is je eerste gewin.
Er aan toegeven dat het nu zo is.
Wanneer je accepteert dat de feiten nu eenmaal zo zijn geeft het je die ruimte om hier progressie te laten plaatsvinden.

Dus met alle respect voor mijn koppie ben ik braaf stil gaan zijn in alles.
Geen stukken lezen van mijn cliënten, televisie van het lage pitje naar helemaal uit, boeken bleven dicht, muziek werd niet geluisterd en surfen op het internet was uit den boze.
Mijn cliënten netjes op de hoogte gebracht van wat was en uiteraard alle begrip daar in ontvangen.
Stilte creëren, mediteren, mijzelf alles aan laten leunen, heerlijk in de fluffy kussens hangen en accepteren dat het nu eenmaal zo is op dit moment.

Wat bracht mij die hersenschudding?

In de eerste plaats onrust, ongeduld en afkickverschijnselen
Om er toch niet helemaal aan toe te willen geven, beloonde ik mijzelf met 15 min per dag op de pc.
Ik verspreidde dat kwartiertje over de hele dag.
Maar na circa 3 min was ik al zo vermoeid dat ik de boel liet voor wat het was en nestelde mij weer in het donker en de stilte.

Wat deze ervaring teweeg bracht was ruimte voor vooral mijzelf
Creëren zonder van buitenaf in te gaan op allerhande prikkelingen.
Je wordt op jezelf teruggeworpen met een zware hersenschudding.

Het bracht mij uiteindelijk genoeg tijd en ruimte om nu eens goed te kijken wat mijn stappen zijn zowel op persoonlijk als op zakelijk vlak.
Weer aandacht geven aan waar je mee bezig bent en hoe je daar in wentelt.
-Sta ik achter de stappen die ik neem?
-Ben ik happy in de beweging daarvan?
-Brengt het leven mij datgene wat ik graag ervaar?
-Zijn de keuzes en de uitkomsten wel nog steeds mijn persoonlijke drive?

Door de hectiek van de dag kijken we vaak niet bewust naar hoe wij zelf eigenlijk in het leven staan.
We racen vaak maar door en door zonder bepaalde aspecten in je leven de juiste aandacht te geven.

Deze hersenschudding ervaren was eigenlijk achteraf gezien voor mij een moment voor mijzelf.
Nu had ik een afspraak met mijn eigen brein in plaats van het brein en gedachtegang van mijn cliënten.
Letterlijk en figuurlijk wederom ervaren dat we naar onszelf behoren te luisteren en van daar uit die stappen verwezenlijken die op ons lijstje staan.
Want dat maakt het leven bijzonder en vooral de moeite waard.

 

© Marnie Krom

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties zijn gesloten.

Minddrops