Negatieve gedachten zwaar te verteren

De lonkende zon laat mij besluiten om na een aantal coachgesprekken even naar het strand te gaan en te genieten van de vroege voorjaarsprikkels.
Aangekomen in Bloemendaal aan Zee ervaar ik dat ik niet de eerste ben met dezelfde gedachten. Ik heb mazzel en zie nog een prachtig plekje achter het glas lekker uit de wind.
Al snel geniet ik van de warmte die de zon afgeeft op mijn gezicht. Naast mij zit een charmante oude dame. Prachtig zilver opgestoken haar, een snoezig hondje aan haar enkels en een klassieke zonnebril op haar neus.
Mijn besluit om hier te schrijven lijkt steeds meer een goed idee. De sfeer is goed. De zon doet geweldig zijn best iedereen te ”pleasen”.
Uitgelaten wielrenners zitten iets verderop en de witte boterhammen met uitsmijters en broodjes kroket vullen de praatgrage monden.

Aan de andere zijde op de houten bank zit een bejaard stel dat hier waarschijnlijk wat vaker komt. De eigenaar van de strandtent komt speciaal naar buiten en heet ze welkom voor het nieuwe seizoen.
De twee oudjes kwebbelen wat af. Vooral over de voorbijgangers in de vorm van scootmobielen, hondenuitlaters, hardlopers en verliefde pubers.
Ze worden van top tot teen uitgemeten in de positieve zin van het woord. Dat alleen al is bijzonder. Let maar eens op.
De doorsnee mens vind het over het algemeen prettiger om negativiteit te spuien over wat ze aanschouwen dan dat ze iets leuks opmerken.
Aan deze bezigheid kan je ook een etiketje hangen maar dit even terzijde. 😉

De twee oudjes hebben over iedereen wel iets te melden en stiekem geniet ik mee van hun positieve uitspraken.
De charmante oude dame aan de andere zijde begint opeens een beetje tegen mij aan te keuvelen.
In de eerste plaats wil ik hier in alle vriendelijkheid niet op in gaan omdat ik andere ideeën had om mijn tijd te besteden maar op een of andere manier trekt deze dame toch mijn aandacht.
Ik hou van mensen en hun zielenroerselen dus ach, schrijven kan ook later. Haar praatje begint over dat zij al oud is en ik jong. En ach zo jong ben ik niet meer maar voor deze dame toch in de bloei van mijn leven zo sprak zij.
We schelen 32 jaar.

Ons gesprek gaat over gezond leven in de vorm van de juiste voeding, beweging en vooral genieten van de mooie dingen die het leven brengt. Ik dacht nog, laat mij zo in het leven staan wanneer ik 79 jaar oud ben.
Helaas.., mijn gedachten waren iets te enthousiast en te voorbarig. Langzaam kwamen er negatieve onderwerpen binnen ons gesprek druppelen.
De dame kaartte alles aan wat er zo’n beetje in haar leven speelde en haar beleving was grauw, grijs, somber en donker.
Of het nu haar vervelende buurman was in de statige laan waar ze bleek te wonen of haar verwende kleinkinderen.
Over alles had ze wel een negatief oordeel.

Haar schoondochter kon niet koken, haar zoon kwam te weinig op bezoek en de hond van de buren blafte te veel. Albert Heijn had te weinig keus in het assortiment en de autogarage waar ze haar autootje altijd bracht durfde belachelijke prijzen te vragen die er niet om logen.
Inmiddels had ik stiekem de keus gemaakt om mij terug te trekken uit het gesprek. Maar toen begon ze over haar slechte spijsvertering en ging er bij mij een lampje branden. Al 40 jaar reed ze op en neer naar van de Pigge te Haarlem om een bepaald bonenkruid te kopen die haar stoelgang bevorderde.
Nergens maar dan ook nergens anders kon ze deze kruiden krijgen en was ze verloren zonder dit wondermiddel. Zonder dit kruid had ze geen stoelgang oftewel haar spijsvertering staakte. Nu had ze er de laatste maanden opeens geen baat meer bij.

Na allerlei onderzoeken van links en rechtsom, van buiten naar binnen was de eindconclusie nul oftewel geen diagnose. De dame was gezond en mankeerde hooguit aan moeilijke poeperietes. Zelf was ze er sterk van overtuigd dat ze een of andere ziekte had.
Kanker stond bovenaan haar lijstje. Weer die negatieve bijklank. Dus was haar mening dat ook de arts niet kundig genoeg was, de onderzoeken niet deugden en ze was nu zoekende naar capabele mensen die wel wat konden vinden.
Wederom leek het bijna of ze graag wilde dat er iets werd gevonden.

Wat ik hier duidelijk zie is dat deze charmante dame erg negatief is over haar buitenwereld. Haar buitenwereld deugd niet in haar ogen.Je kan je voorstellen dat als dit al wat jaren zo gaande is, er behoorlijk wat negativiteit in haar huist en daar vaak uit voortvloeiend weer behoorlijk wat stress de boventoon voert. Zowel negativiteit als stress zijn geen plus voor de mens. Als je dit nu op een eenvoudige manier bekijkt vind zij het al jaren moeilijk bepaalde zaken in haar leven geestelijk te verteren. Haar binnenwereld en buitenwereld lopen niet synchroon in het verteren van het leven.
Door uiteindelijk je darmen 40 jaar lang te beïnvloeden met bepaalde kruiden om te laxeren kan je je natuurlijk afvragen of dat wel gezond is.

Fijn zou het zijn als iemand haar zou attenderen op haar binnenwereld. Wanneer zij haar binnenwereld oftewel haar gedachtegang zou omzetten in positiviteit zal zij ervaren dat ook haar lichaam hier op zal aansluiten en reageren.
Ik heb haar laten kennismaken met mijn wereld denk- en o.a. werkwijze en ze luisterde aandachtig. Ze vond het bijzonder om er zo naar te kijken en zo waar was de interesse daar.
Hier een positief lichtpuntje. Ze vroeg naar mijn kaartje. Het is uiteindelijk aan deze dame om hier iets mee te doen. Ik laat het aan haar.
Mijn ervaring is doordat ik mensen laat kijken naar een andere manier van denken dat ze hier verrast door zijn. Wanneer zij het gevoel heeft hier iets mee te kunnen dan pas zal ze zich open stellen.
Mooi is dat deze dame van 79 jaar open staat voor verandering. Toeval bestaat niet en wellicht moest het dan ook zo zijn dat wij naast elkaar op hetzelfde bankje terecht kwamen.

 

© Marnie Krom

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties zijn gesloten.

Minddrops