Transparant

Ze was gereserveerd de laatste weken.
Wat haar gedachtegang hierin was kon ik alleen maar gissen.
Meestal blijkt mijn intuïtie te kloppen maar om het opstarten van mijn aannames voor te zijn leek het me een goed idee om hierover in gesprek te gaan met Irene.
Laat ik zelf niet invullen wat een ander mij behoort te vertellen.

Ik ben een groot voorstander van communicatie.
Ten eerste gaat het mij makkelijk af en vind het heerlijk om door middel van woorden daar te komen waar ik wil zijn.
En hoe mooi is het dan dat je door middel van communicatie met elkaar zaken weer transparant krijgt.
Wellicht dat je hierdoor bepaalde spanningen weg neemt en oplossingen creëert.
Het is niet prettig om vervelende en nare gedachten maar te laten sudderen.
Vaak in gedrag oftewel body language (De taal van het lichaam) kan je al een hoop aflezen.
Ik had al een paar keer ervaren dat Irene het niet fijn vond mij aan te kijken en vaak weg liep in het gesprek.
Drukdoende willen zijn om een beetje weg te lopen van wat er zich op dat moment afspeelt.

Zo gezegd zo gedaan het was tijd voor een kopje pauze.
Mijn besluit om dit gesprek aan te gaan kreeg een begin.
Na vandaag zou ze 2 weken op vakantie gaan en ze zat nog in haar proefperiode dus een mooi moment om haar te vragen wat haar bevindingen zijn met betrekking tot haar werk.
Ik was in ieder geval in mijn sas met haar en ik zag de toekomst rooskleurig in.
Wel voelde ik wat ik al eerder vertelde een gereserveerdheid die er niet was in de eerste dagen dat ze hier werkzaam was.

We hadden nog maar net de stoel gevuld en eigenlijk meteen al kondigde Irene aan dat ze iets moest vertellen.
Het hoge woord kwam er uit.
Ze zou vandaag nog haar taakjes volbrengen en dan niet meer terug komen.
Het verbaasde mij eigenlijk niet.
Ik had dit al min of meer aan voelen komen.
Wel vond ik het jammer.

Haar houding aan tafel was afstandelijk en hieruit las ik af dat ze gespannen was.
Ik zag hier iemand tegenover mij zitten met een masker.
Onbewust verschuilen mensen zich af en toe achter een masker.
Er zijn ook genoeg mensen die alleen maar durven te leven vanuit hun masker.
Soms hebben mensen alleen in bepaalde momenten dit nodig.
Het geeft ze vaak het gevoel van bescherming omdat ze niet helemaal zichzelf kunnen zijn.

Ik bemerkte een masker bij haar en mijn grootste passie is mensen te helpen met het doorbreken van hun eigen eventuele negatieve gedrag.
En daar de persoon bewust naar te laten kijken, mits ze hier open voor staan uiteraard.
Wanneer het moment daar is kunnen we proberen dit masker af te pellen.
Dit is vaak een emotioneel proces omdat de persoon in kwestie zich niet voor niets veiliger voelt achter dit masker.

Op mijn vraag wat Irene’s motivatie was om weg te gaan kreeg ik verschillende geluiden.
-Het was te veel werk
-Te bewerkelijk
-Niet zo haar ding
-Ze werkte het liefst alleen
Met dit antwoord was ik niet tevreden.
In ons sollicitatiegesprek had zij alle vragen die van mij uit hier betrekking op hadden met een plus beantwoord.
Of waren dit bluf-antwoorden (antwoorden die tegenstrijdig zijn met je oprechte gevoel) om in ieder geval de baan maar te krijgen?

Uiteindelijk kwam het hoge woord er uit.
Wat Irene toch het meeste dwars zat was dat ik haar af en toe vroeg iets te doen.
Dat vond ze niet fijn.
Al die andere bezwaren waren voor haar makkelijker om aan te geven dan datgene waar het uiteindelijk om ging.
Ze vond het erg lastig om hier iets over te zeggen tegen mij.
Met mijn vraag of zij vond dat ik haar niet met respect behandelde kreeg ik als antwoord dat dat niet de issue was.
Ze vond het niet fijn om opdrachten van iemand aan te nemen.
Ze zag dit als iets heel minderwaardigs.
Iedere keer wanneer ik een opdracht voor haar had sneed het door haar ziel en pijnigde ze zichzelf met allerlei gedachten.
Deze vooral negatieve gedachten maakte zij heel belangrijk voor zichzelf.
Jammer want doordat ze zo druk was met alles zo negatief te zien heeft ze mijn complimenten niet gehoord.

Dat doen we teveel denken voor een ander.
Er niet bij nadenken dat er vaak hele andere gedachten in het brein van een ander leven.
En van daaruit heeft zij ook bepaalde aannames over mij gemaakt en dat aangezien als de waarheid.
Maar dat was haar waarheid, niet mijn waarheid.
Had zij de vrijheid voor zichzelf kunnen zien dan had ze hier over kunnen communiceren met mij.
Echter zij verkoos er voor er van weg te lopen.
Dat is haar goed recht en dat respecteer ik.
Wel zei ze dat het zeker voor haar iets zou zijn om naar te kijken in de toekomst.
Dit was haar leermoment oftewel cadeautje.

Zo krijgt een ieder van ons in het dagelijks leven zijn cadeautje.
Jij, zij en ook ik leer iedere dag van de mensen om mij heen.
Ware cadeautjes worden ook op mijn bord geslingerd.
Af en toe kunnen ze je ook een behoorlijke slag in je nek geven of een harde pets op je billen maar op de long term geeft het je rust en helderheid.
Mits je er in alle eerlijkheid naar wil kijken en wellicht iets mee gaat doen.
Fijn om te kunnen communiceren over datgene wat je dwars zit zonder bij voorbaat al allerlei gedachten voor die ander in te vullen.

Reacties zijn gesloten.

Minddrops